Kraanmachinist op zee Tekst: Marion de Graaff; Tekstbureau ’t Kofschip

Aad Stadman heeft in zijn leven al heel wat banen gehad. Toch was er een rode draad: mobiliteit en techniek. ‘Ik ben opgeleid als automonteur. Nu werk ik alweer een aantal jaren als kraanmachinist. Op zee, welteverstaan.’

Hij is net weer aan de wal na vier weken onafgebroken te hebben gewerkt. ‘Het is vier weken op, vier weken af. De werkweken verlopen ook in een vast ritme: twaalf uur op, twaalf uur af. Weekend bestaat niet bij dit werk, dus ik werk 84 uur per week. De keerzijde is dat ik zes maanden per jaar vrij heb.’

Noordzee

Stadman gaat meestal met het vliegtuig naar zijn werk, want hij is nu eens in Noorwegen en dan weer in Zuid-Amerika bezig. Op dit moment is dat anders, want hij zit op een project voor de kust van Vlissingen. ‘Een thuiswedstrijd’, zegt hij. ‘We trekken in het ondiepe gedeelte van de Noordzee kabels voor de aanleg van een nieuw windmolenpark. Er wordt gewerkt vanaf een grote drijvende bak die is ingericht als kabellegger. Er werken zo’n zeventig mensen op. Bij een crewchange wordt het personeel met een kleiner bootje van de wal naar de werkplek gebracht, en andersom.’

600 ton 

De kraan die Stadman bedient, kan zo’n 600 ton tillen. Hij vertelt: ‘De kabel die we leggen, is zestien kilometer lang. Het apparaat dat de kabel op de zeebodem legt, weegt met de kabel erin 185 ton. Er zit een hydraulische ploeg in die de kabel ingraaft en ons op ankers langzaam vooruit trekt. Dat apparaat wordt vanaf de bak bestuurd en gemonitord. Is het traject langer dan de zestien kilometer kabellengte, dan maken we ‘connects’, waarbij we meerdere kabels aan elkaar koppelen door middel van een huls. Dat koppelen gebeurt aan boord. Ik hijs de uiteinden uit het water, leg ze in een connector die ze verbindt, en daarna hijs ik het geheel op z’n plek op de bodem.’ Als er geen hijsklussen zijn, of als de kraan wegens slecht weer plat ligt, doet Stadman allerlei andere klussen. ‘Ik heb veel technische kennis, dus ik word nogal eens ingeschakeld voor onderhoud, kleine reparaties of andere dingen. Er is altijd wel wat te doen. Maar het mooiste werk is het bedienen van de kraan. De precisie waarmee je moet werken, de verantwoordelijkheid, het uitzicht, de prachtige zonsop- en ondergangen; ik geniet ervan.’ 

Cursus Spaans 

Na een lange werkdag is het tijd om te eten, te douchen en te ontspannen. ‘Er is een sportzaal’, zegt Stadman, ‘en twee ruimtes waar we tv kunnen kijken. Maar je kunt natuurlijk ook andere dingen doen. Ik ben net begonnen met een cursus Spaans, dat kan goed van pas komen als ik weer eens in Zuid-Amerika gestationeerd ben. Soms knutselen we ’s avonds nog wat, zo hebben we laatst voor een collega een bankje gelast. Maar de meeste mannen gaan na zo’n lange en intensieve werkdag vroeg naar bed, want om half zes gaat de wekker al weer.’ Nu is hij weer vier weken thuis. ‘De eerste twee dagen doe ik lekker rustig aan. Daarna is er het gewone leven aan wal, met af en toe leuke dingen. Momenteel zijn mijn vrouw en ik in afwachting van de geboorte van ons derde kleinkind. Dat gaat een dezer dagen gebeuren, precies in mijn vrije periode, dus dat is goede timing’, besluit hij lachend. 


Ook interessant